من در کلاس دوم يا سوم راهنمايی - يادم نيست - انشايی نوشتم در مورد دنيايی که در آن فکر آدمها را می توان در صورتشان ديد. در نيمهء انشا در مورد زن و مرد همسايه مان نوشتم که تازه عروسی کرده بودند، و نوشتم که «در صورت داماد فکرهايی ديدم که نگويم بهتر است.» پانزده سال از آن روزها گذشته است، و پنج سال از آخرين باری که کاوه را ديده بودم. ديشب مهمانِ من بود، و اين جمله را دقيقا يادش بود.
***
آقای پشمالو مهندس پشم افزار است. او با شيخ پشم الدين کشکول آبادی هيچ نسبتی ندارد. برعکس او مردی است مُدرن، محصولِ استانداردِ قرن بيست و يکم : او کاوپانگ را با چاپستيک می خورد و به جاسوئيچی خود يک چپستيک آويزان کرده است تا خدای نکرده اگر لبهايش خشک شود در هر لحظه و هر زمان بتواند آنها را مرطوب کند. آقای پشمالو فرنگ رفته است و با مدارک عالی از مدارس معتبر در ممالک پيشرفتهء دنيا به مدارج مهمی رسيده است.
آقای پشمالو بيمار است. او ناگهان به اين نتيجه رسيده است که تمام نتايجی که قبل از اين طی سالها زندگی به دست آورده است پشم است. او فکر می کند حتی همين نتيجه گيری اخير هم پشمی است؛ کلا همه چيز پشم است و هيچ چيزی هيچ اهميتی ندارد. آقای پشمالو اصرار دارد که بيماری او هيچ ربطی به پوچی و ياس فلسفی ندارد. او پوچ گرايی را قبول ندارد، برعکس معتقد است دنيا پر از معنی و مفهوم و دليل و منطق و زيبايی است. تنها مسالهء او ميزان اهميت زندگی اوست در قبال کل هستی و آفرينش؛ او با يک بررسی دقيق به اين نتيجه رسيده است که کل وجودش در مقايسه با بقيه دنيا پشم است و ديگر هيچ.
آقای پشمالو می خواهد به استراليانا برود و تغيير جنسيت بدهد. او می خواهد يک گوسفند مرينوس شود، چون شنيده است که هدفِ زندگیِ يک گوسفند مرينوس - درست مثل خودش - فقط پشم است.
امروز صبح که آقای پشمالو در حال رانندگی به مهاجرت به استراليانا فکر می کرد و حواسش پرت شد و يک حلزون را زير گرفت. او بلافاصله به اين فکر کرد که يک روز يک حلزون ديگر در فکر مهاجرت به يک کشور ديگر حواسش پرت می شود و آقای پشمالو را زير می گيرد. او از تصور اينکه زير شکم يک حلزون له شود وحشت کرد و پشمهايش ريخت. حالا آقای پشمالو گيج شده است : اگر زندگی انقدر پشمی است پس چرا تصور از دست دادنش انقدر وحشتناک است؟
آقای پشمالو گيج است. زندگی پشمی است، و همچنان می گذرد.
